سال پیش همین موقع ها بود که به خودم گفتم

یه وبلاگ بزنم که شاید بتونم خودم و خالی کنم

بتونم حرفهایی و بزنم که جایی نمیتونم بزنم

این شدکه وبلاگ خسته از زندگی اپلود شد

وبلاگی که نویسنده اش یه پسری بود که

هیچ وقت نتونست خستگی شو بهونه قرار نده

نتونست هیچ وقت از ته دل بخنده

چون بهونه ای برای خندیدن نداشت

ولی من نتونستم تو این دنیای مجازی خودم و خالی کنم

نتونستم حرف های بزنم که دلم میخواست

شاید ترسیدم

شاید ...

نمیدونم دلیلش چی بود

ولی خیلی وبلاگمو دوست دارم

لااقل تونستم تصویرش و یه جوری نشون بدم

که بگم اره من خیلی از این زندگی خسته ام

 خیلی ها امدند تو این وبلاگ نظر دادند و رفتند

جای بعضی هاشون واقعا خالیه

من تو این دنیای مجازی کسایی رو شناختم

که خیلی بیشتر از کسایی که تو واقعیت باهاشون روبرو هستم

دوستشون داشتم و دارم

همیشه پیش خودم این سوال بود که چرا من همیشه تو واقعیت

با کسایی روبرو هستم که هیچ وقت فکر دیدن اونها رو نمیکردم

هیچ وقت از کنار بودن پیش اون ها خوشحال نمیشم

نمی دونم چرا...

به هر حال یکسال از ساخته شدن این وبلاگ میکزره

ولی من هنوز همونی هستم که هستم

و این من و عذاب میده

 ودر اخر :